Δημόσιο συνεργατικό σύστημα

Η αυτοργάνωσή μας σε συλλογικότητες και συνεταιρισμούς μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε πρωτοβουλίες που θα έχουν ως σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών όλων μας και την ανάκτηση των δημόσιων αγαθών ως συλλογικά, όχι ως ιδιωτικά ή παρεχόμενα από το κράτος. Αυτή είναι η μορφή διαχείρισης που προκύπτει ως φυσικό επακόλουθο της ανθρώπινης συνεργασίας. Προσδιορίζουμε τις βασικές κοινές ανθρώπινες ανάγκες ως τη διατροφή, την εκπαίδευση, την υγεία, τη στέγαση, τη μετακίνηση και την ενέργεια.
Η συλλογικοποίηση των δημόσιων αγαθών προϋποθέτει, από τη μία πλευρά, την προώθηση της συλλογικοποίησης της ιδιοκτησίας, για παράδειγμα της γης ή των κτιρίων, και από την άλλη, την ανάκτηση αγαθών, όπως της εκπαίδευσης και της δημόσιας υγείας, πέρα από την οικονομική εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Για αυτό το λόγο αντιμετωπίζουμε την υγεία και την εκπαίδευση ως δικαιώματα και δημόσια αγαθά, τα οποία η κοινότητα θα πρέπει να εγγυάται, δημιουργώντας περιβάλλοντα συλλογικής μάθησης μέσα στα οποία η γνώση θα μοιράζετε ελεύθερα.
Για να φτάσουμε εκεί είναι απαραίτητη η ενδυνάμωσή μας, καθώς θα πρέπει να καταλύσουμε το κράτος πρόνοιας και να μεταβούμε σε μια συνεταιριστική μορφή ευημερίας που θα βασίζεται στην αμοιβαία βοήθεια. Το κράτος μας θέλει αδύναμους και αβοήθητους, αλλά εμείς υποστηρίζουμε τη συνεργασία και αποφασίζουμε αυτόνομα για θέματα που αφορούν στις υλικές και μη ανάγκες μας.